โดย rinko » 05 ก.พ. 2010, 21:14
นึกว่าปีนี้มีเรื่องไม่ยุติธรรมเกิดอีก จำได้ว่าพออ่านกระทู้นี้เจอก็ให้น้องฝึกงานลองเปิดดู ไม่ได้บอกเฉลย และ drug info. ที่มีก็ไม่ใช่เล่มที่คิดกันว่ามีคำตอบ แต่น้องฝึกงานกำลังจะขึ้นปี 5 กลับเปิดเจอ เนื่องจากกระทู้นี้นานร่วมปี จึงจำไม่ได้จริงๆว่าวันนั้นน้องๆใช้หลักการยังไงในการเปิด เพราะน้อง 2 คน ใช้ 2 วิธี
สิ่งที่เด็กๆเข้าห้องสอบควรได้เรียนรู้จึงไม่ใช่แค่สิ่งที่มีในทฤษฎี ไม่ว่าจะเปิดเล่มไหน วิธีใด คำตอบก็ยังคงอยู่ เพียงแต่วิธีการหรือหลักการเบื้องต้นก็ต้องรู้ และวิธีการตามมาก็ควรจะพลิกแพลงเพื่อใช้งานได้เองจริง การที่เราเรียกร้องสิทธิ หรือความชอบธรรมทั้งหลาย ก็ต้องตั้งอยู่บนความถูกต้อง และความพยายามของตนเองเป็นที่ตั้ง หากเรายืนยันว่าซ้อมมาหนัก ทำมาแล้วทุกวิถีทาง สุดท้ายข้อสอบมันผิดปกติ และมีแนวโน้มในความไม่เป็นธรรม ก็ต้องถามตัวเองก่อนว่า เราพยายามพอหรือยัง ถ้าเราตอบตนเองว่า พยายามพอแล้ว แต่บททดสอบมันผิดไปจริงๆ ก็ร้องเรียนไปยังหน่วยงานที่รับผิดชอบเป็นลายลักษณ์อักษร การดูแลน้องในฐานะรุ่นพี่ จึงต้องพยายามบอกทิศทางให้เขาไป เช่น เขาไม่รู้ว่าจะไปโวยวายที่ไหน ก็ให้ไปโวยวายที่สภาเภสัชกรรมเป็นลายลักษณ์อักษร ลงนามอย่างถูกต้อง การใช้บอร์ดแสดงความคิดเห็นเช่นนี้หากใช้เป็นเพียงที่ระบายอารมณ์โดยไม่ดำเนินการด้านเอกสารให้ถูกต้อง ก็ไร้ค่า การให้กำลังใจน้องที่พยายามมาอย่างถูกทิศทาง ก็ต้องแนะแนวทางเดินต่อไปด้วย เมื่อจบมาเป็นเภสัชกร กำลังใจจากตนเองก็ต้องสำคัญที่สุดอยู่ดี ทำอะไรก็ต้องฝึกฝน และพยายามให้มากที่สุดอยู่ดี อนาคตจะโดนโกง จะโดนกลั่นแกล้งอีกมากมายเท่าไรก็ไม่ทราบได้ หากเราไม่พยายามและฝึกฝนอย่างมีสติ เมื่อเผชิญปัญหาเหล่านั้นก็จะกลับมาโวยวายอย่างนี้อีกน่ะหรือ
หากไม่เอาประสบการณ์ชีวิตตนเองมาเล่า เราจะมีหนังสืออัตชีวประวัติของคนที่ประสบความสำเร็จมากมายที่เอาเรื่องราวของตนเองมาตีแผ่ทำไม เราจะได้อะไรจากประสบการณ์เหล่านั้นบ้าง ถ้าคิดว่าอะไรๆก็ต้องทำตามนั้น ทำตามนี้ โลกก็ไม่จำเป็นต้องมีอัตชีวประวัติของใครไว้ให้เราศึกษา แล้วหากใครสักคนต้องการประสบความสำเร็จ มันจะมีแนวทางเพียงแนวทางเดียวเช่นนั้นจริงๆหรือ
หากต้องการใช้ภาษาใดๆก็ควรจะเขียนให้ถูกต้อง ไม่งั้นความหมายของการสื่อสารก็ผิดไป แล้วถ้าไม่บอกวันนี้ ก็เขียนผิดๆไปเรื่อยๆอย่างนั้นหรือ
เจตนารมณ์ที่ควรจะทราบถ้วนทั่วกันคือ เราให้กำลังใจน้องได้ แต่ต้องไม่ถึงกับทำให้เขาไร้ซึ่งความพยายาม เอาแต่พล่ามบ่น แต่ไม่ทำอะไรให้ถูกต้อง เลี้ยงลูกยังต้องมีไม้ตี หากมีน้องที่กำลังจะเรียนจบ และไปดูแลคนไข้ที่อาจจะเป็นญาติ หรือคนที่เรารู้จัก เราจะปล่อยให้เขาเป็นเภสัชกรที่เผชิญปัญหาแล้วเอาแต่บ่น บอกให้ทำหนังสือเป็นลายลักษณ์อักษรก็ไม่ทำ เช่นนั้นหรือคะ
ฝากไว้ให้คิด เรื่องบางเรื่องไม่ต้องพูดตรงมากก็น่าจะคิดเองได้
